ວິລະບູລຸດຂອງຂ້ອຍ ແມ່ນເຈົ້າ: ວິທີການທີ່ເດັກນ້ອຍສາມາດໃຊ້ຕໍ່ສູ້ກັບ COVID-19!

Helen Patuck

"ວິລະບູລຸດຂອງຂ້ອຍແມ່ນເຈົ້າ" ເປັນປຶ້ມເລື່ອງທີ່ຂຽນໃຫ້ເດັກນ້ອຍທົ່ວໂລກ ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກການລະບາດຂອງພະຍາດ ໂຄວິດ-19. ພໍ່ແມ່, ຜູ້ເບິ່ງແຍງ ແລະ ຄູອາຈານ ຄວນເປັນຜູ້ອ່ານປຶ້ມ "ວິລະບູລຸດຂອງຂ້ອຍແມ່ນເຈົ້າ" ໃຫ້ແກ່ເດັກນ້ອຍ ຫຼື ກຸ່ມເດັກນ້ອຍຟັງ. ພວກເຮົາບໍ່ແນະນຳໃຫ້ ເດັກນ້ອຍອ່ານປຶ້ມນີ້ຄົນດຽວ ໂດຍບໍ່ຮັບຄຳແນະນຳຈາກພໍ່ແມ່, ຜູ້ດູແລ ຫຼື ຄູອາຈານ. ຄູ່ມືເສີມທີ່ເອີ້ນວ່າ: "ການປະຕິບັດ ສໍາລັບວິລະບູລຸດ" (ຈະເຜີຍແຜ່ໃນພາຍຫຼັງ) ເຊິ່ງຈະໃຫ້ຄຳແນະນຳໃນຫົວຂໍ້ທີ່ກ່ຽວກັບ ພະຍາດໂຄວິດ-19, ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍສາມາດຈັດການກັບຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ອາລົມ, ລວມເຖິງ ກິດຈະກໍາເສີມຕ່າງໆໃຫ້ແກ່ເດັກນ້ອຍໄດ້ເຮັດໃນປຶ້ມ.

ວິລະບູລຸດຂອງຊາຣາແມ່ນແມ່ຂອງລາວ ເພາະແມ່ຂອງລາວເປັນແມ່ທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນນັກວິທະຍາສາດທີ່ເກັ່ງທີ່ສຸດໃນໂລກ. ແຕ່ແມ່ຂອງຊາຣາ ກໍ່ຍັງບໍ່ສາມາດຄົ້ນຫາວິທີການຮັກສາໄວຣັດ ໂຄໂລນາໄດ້. "ໂຄວິດ-19 ມີລັກສະນະແນວໃດ"? ຊາຣາ ຖາມແມ່. "ໂຄວິດ-19, ຫຼຶ ໂຄໂລນາໄວຣັດ, ແມ່ນສິ່ງທີ່ນ້ອຍຫຼາຍ ຈົນຄົນເຮົາບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນດ້ວຍຕາເປົ່າໄດ້." ແມ່ຕອບ, “ແຕ່ວ່າ ມັນສາມາດແຜ່ເຊື້ອໄດ້ໂດຍການໄອ ແລະ ຈາມ ຂອງຜູ້ປ່ວຍ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາໄປສໍາຜັດກັບຜູ້ຄົນ ຫຼື ສິ່ງຂອງທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງພວກເຂົາ. ຄົນປ່ວຍຈະມີອາການໄຂ້ ແລະ ໄອ, ບາງຄັ້ງກໍ່ມີອາການຫາຍໃຈຍາກນຳອີກ." "ເພາະສະນັ້ນ, ພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຕໍ່ສູ້ກັບມັນໄດ້ ຍ້ອນພວກເຮົາບໍ່ສາມາດແນມເບິ່ງເຫັນມັນໄດ້ແມ່ນບໍ ແມ່?" ຊາຣາ ຖາມ. "ພວກເຮົາສາມາດຕໍ່ສູ້ກັບມັນໄດ້" ແມ່ຂອງຊາຣາ ຕອບ, "ຍ້ອນແນວນັ້ນ ແມ່ຈຶ່ງຢາກໃຫ້ລູກປອດໄພ, ຊາຣາ. ໄວຣັດນີ້ ມັນສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ກັບຄົນຫຼາຍປະເພດ, ແລະ ທຸກຄົນສາມາດຊ່ວຍກັນຕໍ່ສູ້ກັບໄວຣັດນີ້ໄດ້. ໂດຍສະເພາະແມ່ນກຸ່ມເດັກນ້ອຍ, ພວກເຂົາກໍ່ສາມາດຊ່ວຍໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ລູກຕ້ອງຢູ່ຢ່າງປອດໄພ ເພື່ອພວກເຮົາທຸກຄົນ. ແມ່ຕ້ອງການໃຫ້ເຈົ້າເປັນວິລະບູລຸດຂອງແມ່."

ຊາຣາ ນອນຢູ່ເທິງຕຽງໃນຄືນນັ້ນ ແລະ ບໍ່ຮູ້ສຶກເລີຍວ່າ ລາວແມ່ນວິລະບູລຸດ. ລາວຮູ້ສຶກຜິດຫວັງ. ລາວຕ້ອງການໄປໂຮງຮຽນ, ແຕ່ໂຮງຮຽນຂອງລາວກໍ່ປິດ. ລາວຢາກພົບໝູ່ເພື່ອນຂອງລາວ ແຕ່ວ່າມັນບໍ່ປອດໄພ. ຊາຣາ ຢາກໃຫ້ໄວຣັດໂຄໂລນາ ຢຸດເຮັດໃຫ້ຄົນທັງໂລກຢ້ານ. ລາວເວົ້າກັບໂຕເອງວ່າ "ວິລະບູລຸດຕ້ອງມີພະລັງວິເສດ" ແຕ່ “ຂ້ອຍມີຫຍັງແນ່?”, ຫຼັງຈາກນັ້ນລາວກໍ່ຫຼັບຕາ ແລ້ວນອນຕໍ່. ທັນໃດນັ້ນ ກໍມີສຽງທີ່ອ່ອນໂຍນ ເອີ້ນຊື່ລາວໃນຄວາມມືດ. "ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?" ຊາຣາຖາມ. “ເຈົ້າຈໍາເປັນຕ້ອງມີຫຍັງແນ່ ເພື່ອໃຫ້ສາມາດເປັນວິລະບູລຸດໄດ້, ຊາຣາ?” ສຽງນັ້ນໄດ້ຖາມລາວ. ຊາຣາ ຕອບວ່າ “ຂ້ອຍຕ້ອງການວິທີ ເພື່ອບອກເດັກນ້ອຍທຸກຄົນທົ່ວໂລກ ກ່ຽວກັບວິທີປ້ອງກັນຕົວເອງ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດປົກປ້ອງຄົນອື່ນໆ….” "ສະນັ້ນ, ເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ຂ້ອຍເປັນຫຍັງ?" ສຽງນັ້ນຖາມລາວ. "ຂ້ອຍຕ້ອງການບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ສາມາດບິນໄດ້ ... ບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ມີສຽງດັງ ... ແລະ ບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ສາມາດຊ່ວຍໄດ້!" ຈາກນັ້ນກໍ່ມີລົມພັດຜ່ານຢ່າງໄວວາ, ສິ່ງທີ່ມະຫັດສະຈັນບາງຢ່າງກໍ່ກ້າວຂຶ້ນສູ່ແສງເດືອນ...

"ເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ?" ຊາຣາ ຖາມ "ຂ້ອຍແມ່ນ ອາຣີໂອ້," ລາວຕອບ. "ຂ້ອຍຄືບໍ່ເຄີຍເຫັນ ອາຣິໂອ້ ມາກ່ອນ," ຊາຣາ ເວົ້າຂຶ້ນ. “ໂອ້, ຂ້ອຍຢູ່ບ່ອນນີ້ມາຕະຫຼອດ” ອາຣິໂອ້ ເວົ້າ ແລະ ເວົ້າຕໍ່ວ່າ, "ຂ້ອຍມາຈາກຫົວໃຈຂອງເຈົ້າ." "ຖ້າຂ້ອຍມີເຈົ້າ ... ຫຼັງຈາກນີ້ ຂ້ອຍກໍ່ສາມາດບອກກັບເດັກນ້ອຍທຸກຄົນໃນໂລກ ກ່ຽວກັບໄວຣັດ ໂຄໂລນາໄດ້!". “ຂ້ອຍສາມາດເປັນວິລະບູລຸດໄດ້ແລ້ວ! ແຕ່ຊ້າກ່ອນ, ອາຣິໂອ້, ການເດີນທາງມັນຈະປອດໄພໄດ້ແທ້ບໍ ເມື່ອມີເຊື້ອໄວຣັດໂຄໂຣນາຢູ່ອ້ອມໆ?” ຊາຣາ ເວົ້າ ແລະ ຖາມຂຶ້ນ. “ເມື່ອເຈົ້າຢູ່ກັບຂ້ອຍ, ຊາຣາເອີ້ຍ", “ບໍ່ມີຫຍັງສາມາດເຮັດອັນຕະລາຍໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ ເມື່ອພວກເຮົາຢູ່ນຳກັນ." ອາຣິໂອ້ ເວົ້າຂຶ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ, ຊາຣາ ຈຶ່ງໂດດຂື້ນຫຼັງ ຂອງ ອາຣິໂອ້ ແລະ ພວກເຂົາກໍບິນອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມຫ້ອງນອນຂອງຊາຣາ. ພວກເຂົາບິນຢູ່ເທິງທ້ອງຟ້າໃນຍາມຄໍ່າຄືນ. ພວກເຂົາບິນເຂົ້າໄປໃກ້ກັບຝູງດວງດາວ ແລະ ກ່າວທັກທາຍ-ສະບາຍດີ ກັບດວງເດືອນ.

ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ, ພວກເຂົາກໍ່ບິນລົງສູ່ທະເລຊາຍທີ່ສວຍງາມ ໃກ້ໆກັບປີຣາມິດ, ເຊິ່ງເປັນບ່ອນທີ່ມີເດັກນ້ອຍກຸ່ມໜຶ່ງ ກຳລັງຫຼິ້ນຢູ່. ເດັກນ້ອຍໄດ້ຮ້ອງອອກມາດ້ວຍຄວາມດີໃຈ ແລະ ໄດ້ໂບກມືໃຫ້ກັບ ຊາຣາ ແລະ ອາຣິໂອ້. "ຍິນດີຕ້ອນຮັບ, ຂ້ອຍແມ່ນ ຊາແລມ!" ເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນ. “ພວກເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້? ຂໍໂທດເດີ້, ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃກ້ກັນໄດ້, ພວກເຮົາຕ້ອງຢູ່ຫ່າງກັນຢ່າງໜ້ອຍ ໜຶ່ງ ແມັດ!” "ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ພວກເຮົາມາບ່ອນນີ້!" ຊາຣາ ຕອບ. “ຂ້ອຍຊື່ ຊາຣາ ແລະ ນີ້ແມ່ນ ອາຣິໂອ້. ພວກເຈົ້າຮູ້ບໍ່ວ່າເດັກນ້ອຍສາມາດປົກປ້ອງຊຸມຊົນ, ໝູ່ເພື່ອນ, ພໍ່ແມ່ ແລະ ພໍ່ເຖົ້າແມ່ເຖົ້າຂອງພວກເຂົາເຈົ້າ ໃຫ້ປອດໄພ ຈາກ ໄວຣັດໂຄໂລນາໄດ້? ພຽງແຕ່ພວກເຮົາທຸກຄົນຕ້ອງ…” “ລ້າງມືຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ ສະບູ ແລະ ນໍ້າ!” ຊາແລມ ຕອບດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ. “ພວກເຮົາຮູ້ດີ, ຊາຣາ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຕອນທີ່ພວກເຮົາບໍ່ສະບາຍ ແລະ ໄອ, ພວກເຮົາຕ້ອງເອົາແຂນສອກຂຶ້ນປົກໄວ້ເວລາໄອ ຫຼື ຈາມ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ກະຈາຍໃສ່ຜູ້ອື່ນ- ແລະ ພວກເຮົາໃຊ້ການໂບກທັກທາຍຄົນອື່ນ ແທນການຈັບມືທັກທາຍ. ພວກເຮົາພະຍາຍາມຢູ່ແຕ່ໃນເຮືອນ, ແຕ່ຍ້ອນວ່າ ພວກເຮົາອາໄສຢູ່ໃນເມືອງທີ່ແອອັດທີ່ສຸດ…ສະນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນ ທີ່ຈະຢູ່ໃນເຮືອນໄດ້.” “ຮືມມ, ບາງທີຂ້ອຍສາມາດຊ່ວຍໄດ້,” ອາຣິໂອ້ ກ່າວ. " ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ສາມາດແນມເຫັນ ໄວຣັດໂຄໂລນາໄດ້, ແຕ່ ... ພວກເຂົາສາມາດເຫັນຂ້ອຍໄດ້! ເຈົ້າໂດດຂຶ້ນມາແມ້, ແຕ່ຕ້ອງນັ່ງຢູ່ຄົນລະຟາກຂອງປີກຂອງຂ້ອຍ - ເພື່ອປະຕິບັດການຢູ່ຫ່າງກັນ ຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງແມັດ!”

ອາຣິໂອ້ ບິນຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ ພ້ອມກັບ ຊາແລມ ແລະ ຊາຣາ ທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງປີກທັງສອງຂ້າງຂອງລາວ. ລາວບິນເວີ່ນໄປທົ່ວເມືອງ ແລະ ເລີ່ມຮ້ອງໂຮ່ອອກມາ ແລ້ວກໍຮ້ອງເປັນສຽງເພັງ! ຊາແລມ ກໍເລີ່ມຮ້ອງໃສ່ເດັກນ້ອຍທີ່ຢູ່ຕາມຖະໜົນຫົນທາງ: “ຈົ່ງພາກັນໄປບອກຄອບຄົວຂອງພວກເຈົ້າວ່າ ພວກເຮົາຈະປອດໄພ ຖ້າພວກເຮົາຢູ່ໃນເຮືອນ! ພວກເຮົາສາມາດເບິ່ງແຍງເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນໄດ້ດີທີ່ສຸດ ໂດຍການຢູ່ເຮືອນ! ຜູ້ຄົນຕ່າງປະຫຼາດໃຈກັບສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນ. ພວກເຂົາໄດ້ໂບກມືໃຫ້ ແລະ ເຫັນດີທີ່ຈະກັບໄປຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນເອງ.

ອາຣິໂອ້ ບິນສູງຂຶ້ນໄປເທິງທ້ອງຟ້າ. ຊາແລມ ສົ່ງສຽງຮ້ອງດ້ວຍຄວາມດີໃຈ. ຢູ່ເທິງກ້ອນເມກເຫຼົ່ານັ້ນມີຍົນລຳໜຶ່ງກຳລັງບິນຜ່ານ ແລະ ຜູ້ໂດຍສານ ກໍ່ແນມອອກມາເບິ່ງພວກເຂົາ ດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ. ຊາແລມ ຈິ່ງເວົ້າຂຶ້ນວ່າ, “ທຸກຄົນຈະຕ້ອງຢຸດເຊົາການເດີນທາງໃນຕອນນີ້, ຢ່າງໜ້ອຍກໍ່ໃນໄລຍະນີ້”. “ມີຫຼາຍໆບ່ອນກຳລັງປິດຊາຍແດນໃນທົ່ວໂລກ, ແລະ ພວກເຮົາຄວນຢູ່ແຕ່ໃນບ່ອນຂອງເຮົາ ກັບຄົນທີ່ເຮົາຮັກ.” ຊາຣາ ກໍໄດ້ເວົ້າເສີມຂຶ້ນ, “ຮູ້ສຶກວ່າ ຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງໄດ້ປ່ຽນໄປ ແລະ ບາງຄັ້ງ ຂ້ອຍກໍ່ຮູ້ສຶກຢ້ານ”. “ມັນອາດເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກຢ້ານ ແລະ ສັບສົນ ເມື່ອສິ່ງຕ່າງໆກຳລັງປ່ຽນແປງໄປ, ຊາຣາ ເອີ້ຍ.” ອາລີໂອ້ ຕອບ ແລະ ເວົ້າຕໍ່, “ຕອນທີ່ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຢ້ານ, ຂ້ອຍຈະຫາຍໃຈເຂົ້າ-ອອກຊ້າໆ - ແລະ ເປົ່າໄຟອອກ!” ອາຣິໂອ້ ທັງເວົ້າ ແລ້ວກໍເປົ່າກ້ອນໄຟຂະໜາດໃຫຍ່ອອກມາ! “ແລ້ວພວກເຈົ້າມີວິທີຜ່ອນຄາຍແນວໃດ ເມື່ອເວລາເຈົ້າຮູ້ສຶກຢ້ານ”, ອາຣິໂອ້ ຖາມ.

“ຂ້ອຍມັກຄິດຮອດບາງຄົນ ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກປອດໄພ,” ຊາຣາ ເວົ້າຂຶ້ນ. ”ຂ້ອຍກະຄືກັນ, ຂ້ອຍຈະຄິດຮອດບຸກຄົນທັງຫຼາຍທີ່ຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກປອດໄພ, ເຊັ່ນ ພໍ່ແມ່ຂ້ອຍ,” ຊາແລມ ເວົ້າຂຶ້ນ. “ຂ້ອຍຄິດຮອດພວກເຂົາ. ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດກອດພວກເຂົາ ຍ້ອນບາງທີ່ຂ້ອຍອາດເປັນຜູ້ນໍາເອົາເຊື້ອໄວຣັດ ມາໃສ່ພວກເຂົາ. ປົກກະຕິແລ້ວ ພວກເຮົາຈະໄດ້ພົບພວກເຂົາໃນທຸກໆ ວັນທ້າຍອາທິດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຊ່ວງເວລານີ້ ເພາະພວກເຮົາຕ້ອງໃຫ້ພວກເຂົາປອດໄພ.” “ເຈົ້າສາມາດໂທຫາພວກເຂົາໄດ້ບໍ່?” ຊາຣາ ຖາມໜູ່ຂອງລາວ. “ໂອ້, ແນ່ນອນ!” ຊາແລມ ກ່າວ. “ພວກເຂົາໂທຫາຂ້ອຍທຸກໆມື້ ແລະ ຂ້ອຍໄດ້ບອກພວກເຂົາກ່ຽວກັບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ເຮັດພາຍໃນເຮືອນ. ມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກດີຂຶ້ນ, ແລະ ມັນກໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ສຶກດີຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ. “ມັນເປັນເລື່ອງທໍາມະດາທີ່ເຮົາຈະຄິດຮອດຄົນທີ່ເຮົາຮັກໃນຍາມທີ່ບໍ່ສາມາດໄປຫາກັນໄດ້ແບບນີ້,” ອາຣີໂອ້ ເວົ້າຂຶ້ນ. “ມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກເຮົາຮູ້ສຶກຫ່ວງໃຍພວກເຂົາຫຼາຍປານໃດ,”. “ມັນຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ສຶກດີຂຶ້ນບໍ ຫາກໄດ້ພົບກັບ ວິລະບູລຸດຄົນອື່ນໆ?” “ແນ່ນອນ, ແນ່ນອນທີ່ສຸດ!” ຊາຣາ ແລະ ຊາແລມ ຮ້ອງອອກມາຢ່າງຕື່ນເຕັ້ນ. “ດີເລີຍ, ໜູ່ຂອງຂ້ອຍຊື່ວ່າ ຊາຊ້າ ລາວມີພະລັງພິເສດ,” ອາຣີໂອ້ ເວົ້າຂຶ້ນ. “ພວກເຮົາໄປພົບລາວນຳກັນເຖາະ!”

ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາ ຈິ່ງບິນລົງສູ່ພື້ນດິນ ແລະ ລົງຈອດທີ່ໝູ່ບ້ານນ້ອຍແຫ່ງໜຶ່ງ. ເດັກຍິງ ຄົນໜຶ່ງກຳລັງຢືນເກັບດອກໄມ້ຢູ່ທາງນອກ. ເມື່ອລາວເຫັນອາຣິໂອ້ ແລະ ເດັກນ້ອຍສອງຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງປີກສອງຂ້າງຂອງອາຣິໂອ້, ລາວກໍ່ຫົວຍິ້ມຂຶ້ນທັນທີ. “ອາຣິໂອ້” ລາວຮ້ອງໃສ່, “ພວກເຮົາຄວນຢູ່ຫ່າງກັນ ຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງແມັດ, ສະນັ້ນ ຂ້ອຍຈະໂຍນ ອ້ອມກອດໃຫ້ເຈົ້າເອົາເດີ້! ເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້?” “ຊ່າຊ້າ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເຖິງອ້ອມກອດຂອງເຈົ້າໄດ້ ແຕ່ຕອນເຈົ້າບອກວ່າຈະໂຍນໃຫ້ຂ້ອຍ,” ອາຣິໂອ້ຕອບ. “ຂ້ອຍມັກ ທີ່ພວກເຮົາສາມາດໃຊ້ຄໍາເວົ້າຕ່າງໆ ເພື່ອສະແດງເຖິງຄວາມຫ່ວງໃຍຢ່າງເອົາໃສ່ໃຈ ແລະ ການປະຕິບັດຂອງພວກເຮົາ. ຂ້ອຍຕ້ອງການໃຫ້ໝູ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ພະລັງວິເສດຂອງເຈົ້າ.” “ພະລັງວິເສດຂອງຂ້ອຍແມ່ນຫຍັງ?” ຊ່າຊ້າ ຖາມ. “ນັບຕັ້ງແຕ່ຄົນໃນຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບໍ່ສະບາຍ, ເຈົ້າກໍ່ຢູ່ແຕ່ໃນເຮືອນ ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໄປແຜ່ເຊື້ອໄວຣັດໂຄໂລນາ ໃຫ້ຄົນອື່ນ,” ອາຣິໂອ້ ຕອບ. “ແມ່ນແລ້ວ, ແມ່ນພໍ່ຂອງຂ້ອຍເອງ, ແລະ ເພິ່ນກໍ່ຢູ່ແຕ່ໃນຫ້ອງນອນຂອງເພິ່ນ ຈົນກວ່າເພິ່ນເຊົາດີ,” ຊ່າຊ້າ ຕອບກັບ.

“ແຕ່ມັນກໍບໍ່ໄດ້ເປັນຫຍັງໃດລະ! ພວກເຮົາໄດ້ພາກັນຫຼິ້ນເກມ, ແຕ່ງກິນ, ໃຊ້ເວລາຢູ່ໃນສວນ ແລະ ກິນອາຫານນຳກັນ. ອ້າຍຂອງຂ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍ ກໍຍັງຫຼິ້ນເກມເອົາຕີນແຕະກັນ ແລະ ເຕັ້ນນຳກັນໄດ້. ພວກເຮົາພາກັນອ່ານປຶ້ມ ແລະ ຂ້ອຍກໍ່ສືບຕໍ່ຮຽນໜັງສື ຍ້ອນບາງຄັ້ງຂ້ອຍກໍ່ຄິດຮອດໂຮງຮຽນ. ການຢູ່ເຮືອນອາດເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກແປກໆໃນຕອນທຳອິດ, ແຕ່ຕອນນີ້ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກທຳມະດາແລ້ວ.” “ແຕ່ມັນກໍ່ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍສະເໝີໄປ, ຊ່າຊ້າ,” ອາຣິໂອ້ ກ່າວ. “ເຈົ້າສາມາດຊອກຫາວິທີທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມ່ວນຊື່ນ ແລະ ຢູ່ຮ່ວມກັນກັບຄົນທີ່ເຈົ້າຮັກ ຢູ່ໃນເຮືອນໄດ້ຢ່າງມີຄວາມສຸກ. ເຊິ່ງທັງໝົດນີ້ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນວິລະບູລຸດຂອງຂ້ອຍ!” “ເຈົ້າເຄີຍຜິດຖຽງກັບຄົນໃນຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບໍ່?” ຊາແລມ ຖາມ. “ບາງຄັ້ງພວກເຮົາກໍ່ຜິດຖຽງກັນ,” ຊ່າຊ້າ ຕອບ, “ແຕ່, ພວກເຮົາຕ້ອງມີຄວາມອົດທົນໃຫ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ ແລະ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃຫ້ຫຼາຍເປັນພິເສດ, ແລະ ສຳຄັນ ຕ້ອງຮູ້ຈັກກ່າວຄຳວ່າ ຂ້ອຍ, ຂໍໂທດ ໃຫ້ໄວຂຶ້ນ. ນີ້ແມ່ນພະລັງວິເສດທີ່ແທ້ຈິງ, ຍ້ອນວ່າ ມັນສາມາດເຮັດໃຫ້ເຮົາ ແລະ ຄົນອື່ນໆ ຮູ້ສຶກດີຂຶ້ນ. ແຕ່ຂ້ອຍກໍ່ຕ້ອງການມີເວລາສ່ວນຕົວໜ້ອຍໜຶ່ງເຊັ່ນກັັນ. ຂ້ອຍມັກເຕັ້ນ ແລະ ຮ້ອງເພງຄົນດຽວ! ແລະ ບາງຄັ້ງຂ້ອຍກໍ່ໂທຫາໝູ່ເພື່ອນຂອງຂ້ອຍນຳ...” “ແຕ່, ອາຣິໂອ້ ເອີ້ຍ, ຄັນຊັ້ນ ຄົນທີ່ອາໃສຢູ່ຫ່າງໄກຈາກບ້ານຂອງພວກເຂົາ ຫຼື ບໍ່ມີບ້ານຢູ່ເປັນຂອງຕົນເອງເດ ຈະເປັນແນວໃດ?” ຊາຣາ ຖາມ. “ມັນແມ່ນຄຳຖາມທີ່ດີ, ຊາຣາ.” ໂອຣິໂອ້ ກ່າວ, “ຄັນຊັ້ນ, ພວກເຮົາພາກັນໄປຊອກຫາຄຳຕອບນີ້ນຳກັນເຖາະ.”

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍ່ໄດ້ບອກລາ ຊ່າຊ້າ ແລະ ອອກເດີນທາງຕໍ່ໄປ. ອາກາດເລີ່ມຮ້ອນຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງບິນລົງ ທີ່ເກາະແຫ່ງໜຶ່ງ ທີ່ອ້ອມຮອບດ້ວຍທະເລ.

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພວກເຂົາແນມເຫັນແຄ້ມພັກເຊົາ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນ. ມີເດັກຍິງຄົນໝຶ່ງແນມເຫັນພວກເຂົາ ແລະ ໂບກມືທັກທ້າຍຈາກໄລຍະໄກ. “ສະບາຍດີ ອາຣິໂອ້, ຂ້ອຍດີໃຈຫຼາຍທີ່ໄດ້ພົບເຈົ້າອີກຄັ້ງ!” ລາວຮ້ອງໃສ່. “ຍ້ອນພວກເຮົາພະຍາຍາມຢູ່ຫ່າງກັນ ຢ່າງໜ້ອຍ 1 ແມັດ, ດັ່ງນັ້ນ, ຂ້ອຍຈະລົມກັບເຈົ້າຈາກບ່ອນນີ້ເອົາເດີ້. ແຕ່ ຂ້ອຍກໍ່ຢາກຮູ້ຈັກກັບໝູ່ເພື່ອນຂອງເຈົ້ານຳ! ຂ້ອຍຊື່ ໄລລາ ເດີ້.” “ສະບາຍດີ ໄລລາ! ຂ້ອຍຊື່ ຊາຣາ ແລະ ນີ້ແມ່ນ ຊາແລມ,” ຊາຣາຕອບກັບ. “ເບິ່ງຄືວ່າ ເຈົ້າໄດ້ພະຍາຍາມປົກປ້ອງຕົນເອງ ຈາກໄວຣັດໄດ້ດີຫຼາຍ, ນອກຈາກນັ້ນ ເຈົ້າຍັງເຮັດຫຍັງຕື່ມອີກ?” “ພວກເຮົາ ກໍຈະພາກັນລ້າງມື ດ້ວຍສະບູ ແລະ ນໍ້າ!” ໄລລາ ຮ້ອງຕອບກັບ. “ເວລາເຈົ້າໄອ, ເຈົ້າໄດ້ໄອຈາມໃສ່ແຂນສອກຂອງເຈົ້າບໍ່?” ຊາແລມ ຖາມ. “ເຈົ້າຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເບິ່ງໄດ້ບໍ” ໄລລາ ຖາມກັບ. ແລະ ຊາແລມ ກໍ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເບິ່ງ. “ພວກເຮົາທຸກຄົນກຳລັງພະຍາຍາມສະແດງຄວາມກ້າຫານ, ແຕ່ຂ້ອຍເອງ ກໍຮູ້ສຶກກັງວົນກ່ຽວກັບບາງຢ່າງຢູ່.” ໄລລາ ເວົ້າຂຶ້ນ, “ຂ້ອຍຂໍລົມກັບພວກເຈົ້າ ກ່ຽວກັບສິ່ງນັ້ນໄດ້ບໍ? ຂ້ອຍໄດ້ຍິນວ່າມີຜູ້ຄົນລົ້ມປ່ວຍ ແລະ ເສຍຊິວິດ ແລະ ມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຢ້ານຫຼາຍ. ມັນແມ່ນຄວາມຈິງແທ້ບໍ່ ທີ່ໄວຣັດນີ້ ສາມາດເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນລົ້ມຕາຍໄດ້?”

ອາຣິໂອ້ ຫາຍໃຈໃຫຍ່ ແລະ ນັ່ງລົງພ້ອມກັບກົ້ນອັນໃຫ່ຍໆ ຂອງລາວ. “ແມ່ນແລ້ວ, ວິລະບູລຸດໂຕນ້ອຍໆເອີ້ຍ, ມັນກໍ່ແປກເນາະ,” ອາຣິໂອ້ ເວົ້າຕໍ່. “ບາງຄົນບໍ່ມີອາການເຈັບປ່ວຍເລີຍ, ແຕ່ບາງຄົນພັດເຈັັບປ່ວຍຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ບາງຄົນກໍ່ຈົນເສຍຊີວິດ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຮົາໜົດທຸກຄົນຈະຕ້ອງໄດ້ລະມັດລະວັງ ໂດຍສະເພາະແມ່ນຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ ແລະ ຄົນທີ່ມີພະຍາດອັນອື່ນນໍາ, ເພາະພວກເຂົາເຫຼົ່ານີ້ ມີແນວໂນ້ນທີ່ຈະເຈັບປ່ວຍໜັກກວ່າ. ບາງຄັ້ງ, ເມື່ອພວກເຮົາຮູ້ສຶກຢ້ານຫຼາຍ ຫຼື ຮູ້ສຶກບໍ່ປອດໄພ, ການຈິນຕະນາການເຖິງສະຖານທີ່ ທີ່ປອດໄພໃນໃຈ ມັນກໍສາມາດຊ່ວຍພວກເຮົາໄດ້. ເຈົ້າຢາກລອງເຮັດນຳຂ້ອຍບໍ?” ພວກເຂົາທັງໜົດຕອບວ່າ: ໂດຍ, ແລະ ອາຣິໂອ້ ກໍ່ບອກໃຫ້ເດັກນ້ອຍຫຼັບຕາລົງ ແລ້ວໃຫ້ຈິນຕະນາການເຖິງສະຖານທີ່ ທີ່ພວກເຂົາຄິດວ່າປອດໄພ. “ໃຫ້ຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບຄວາມຊົງຈໍາ ຫຼື ຊ່ວງເວລາທີ່ພວກເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າປອດໄພ,” ອາຣິໂອ້ ບອກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ລາວກໍ່ຖາມພວກເຂົາວ່າ ພວກເຈົ້າຈິນຕະນາການເຫັນຫຍັງແນ່, ພວກເຈົ້າຮູ້ສຶກແນວໃດ, ແລະ ພວກເຈົ້າໄດ້ກິ່ນຫຍັງໃນສະຖານທີ່ປອດໄພນັ້ນ. ລາວຖາມຕື່ມວ່າ, ຖ້າພວກເຈົ້າມີຄົນພິເສດ, ພວກເຈົ້າຢາກຊວນຄົນພິເສດ ໃຫ້ມາຢູ່ໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ນຳບໍ່, ແລະ ພວກເຈົ້າຢາກຈະລົມເລື່ອງຫຍັງນຳກັນ. “ພວກເຈົ້າສາມາດໄປສະຖານທີ່ ທີ່ເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າປອດໄພໄດ້ທຸກເມື່ອ ທີ່ເຈົ້າຮູ້ສຶກເສົ້າໃຈ ຫຼື ຢ້ານ,” ອາຣິໂອ້ ເວົ້າຂຶ້ນ. “ນີ້ເປັນພະລັງວິເສດຂອງພວກເຈົ້າ, ພວກເຈົ້າສາມາດແບ່ງປັນມັນກັບໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ຄອບຄົວໄດ້. ແລະ ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າ ພວກເຈົ້າເປັນຫ່ວງຕົນເອງ, ແລະ ຄົນອື່ນໆ ກໍ່ເປັນຫ່ວງຊີວິດຂອງພວກເຂົາເຊັ່ນດຽວກັນ. ເຊິ່ງນັ້ນກໍ່ແມ່ນອີກສິ່ງໜຶ່ງ ທີ່ສາມາດຊ່ວຍໄດ້ເຊັ່ນກັນ.”

ໄລລາ ເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາສາມາດເປັນຫ່ວງເປັນໄຍ ເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນໄດ້.” “ແມ່ນແລ້ວ, ໄລລາ,” ອາຣິໂອ້ ກ່າວ. “ພວກເຮົາສາມາດເປັນຫ່ວງເປັນໄຍເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນໄດ້, ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃສກໍ່ຕາມ. ເຈົ້າຢາກມາກັບພວກເຮົາ ໃນການເດີນທາງຮອບສຸດທ້າຍບໍ?” ໄລລາ ຕັດສິນໃຈເຂົ້າຮ່ວມການເດີນທາງ ກັບ ອາຣິໂອ້ ແລະ ໜູ່ເພື່ອນຂອງລາວ. ຊາຣາ ດີໃຈຫຼາຍທີ່ໄລລາ ມາຮ່ວມເດີນທາງກັບພວກເຂົາ ຍ້ອນລາວຮູ້ວ່າ ບາງຄັ້ງພວກເຂົາກໍ່ຕ້ອງການ ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ. ພວກເຂົາບິນໄປແບບມິດໆ ໂດຍບໍ່ໄດ້ລົມຫຍັງກັນ, ແຕ່ ໄລໄລ ກໍ່ຮູ້ດີວ່າ ໝູ່ໃໝ່ຂອງລາວເປັນຫ່ວງລາວຫຼາຍ.

ອາຣິໂອ້ ບິນລົງຈອດຢູ່ເມືອງນ້ອຍໆ ແຫ່ງໜຶ່ງ. ມີເດັກນ້ອຍສອງສາມຄົນ ກໍາລັງຫຼິ້ນຢູ່ແຄມນໍ້າ. ເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງໃນກຸ່ມນັ້ນ ເອີ້ນຂຶ້ນ “ອາຣິໂອ້!” ແລະ ໂບກມືທັກທາຍລາວ. “ສະບາຍດີ ຄິມ,” ອາຣິໂອ້ ຕອບ. “ທຸກຄົນ, ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ຈັກກັບໜູ່ຂອງຂ້ອຍກຸ່ມນັ້ນ ພວກເຂົາເຄີຍຕິດພະຍາດໄວຣັດໂຄໂລນາ, ແລະ ຕອນນີ້ອາການດີຂື້ນແລ້ວ.” “ອາການຂອງເຈົ້າໃນຕອນນັ້ນ ເປັນແນວໃດ?” ຊາແລມ ຖາມ. “ບາງຄັ້ງຂ້ອຍກໍ່ໄອ ແລະ ຮູ້ສຶກໂຕຮ້ອນຫຼາຍ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເມື່ອຍຫຼາຍ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການອອກໄປຫຼິ້ນໃສໃນໄລຍະສອງສາມມື້,” ຄິມ ເວົ້າຂຶ້ນ. “ແຕ່ ຂ້ອຍກໍ່ພະຍາຍາມນອນຫຼາຍໆ ແລະ ຄອບຄົວຂອງຂ້ອຍກໍ່ເບິ່ງແຍງຂ້ອຍ. ພໍ່ແມ່ ແລະ ພໍ່ເຖົ້າແມ່ເຖົ້າຂອງພວກເຮົາບາງຄົນ ກໍ່ຕ້ອງໄດ້ໄປໂຮງໝໍ. ແພດໝໍ ແລະ ທ່ານໝໍ ເພິ່ນກໍ່ໃຈດີກັບພວກເຮົາຫຼາຍ, ແລະ ຄົນໃນຊຸມຊົນຂອງພວກເຮົາກໍ່ຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຮົາ ຕອນທີ່ຢູ່ເຮືອນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນສອງ-ສາມອາທິດ, ພວກເຮົາກໍ່ກັບມາເປັນປົກກະຕິອີກຄັ້ງ.”

“ຂ້ອຍແມ່ນໝູ່ຂອງຄິມ,” ເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງໃນກຸ່ມນັ້ນ ເວົ້າຂຶ້ນ. “ເຖິງວ່າ ຄິມຈະຕິດໄວຣັດໂຄໂລນາ, ແຕ່ວ່າ ພວກເຮົາກໍ່ຍັງເປັນໝູ່ກັບລາວ - ເຖິງວ່າ ຂ້ອຍຈະບໍ່ສາມາດໄປພົບລາວໄດ້. ແຕ່ຂ້ອຍກໍ່ເປັນຫ່ວງລາວຢູ່ສະເໝີ ແລະ ພວກເຮົາກໍ່ສາມາດກັບມາຫຼິ້ນນຳກັນຄືນໄດ້ອີກຄັ້ງ!” “ບາງຄັ້ງ ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ໃນຖານະທີ່ເປັນໝູ່ກັນກໍ່ຄື ການປົກປ້ອງເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ,” ອາຣິໂອ້ຕອບ. “ເຖິງແມ່ນວ່າ ມັນຈະໝາຍເຖິງການເວັ້ນໄລຍະຫ່າງຈາກກັນ ໄລຍະໃດໜຶ່ງກໍ່ຕາມ.”

“ພວກເຮົາສາມາດເຮັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ໃຫ້ກັນ ແລະ ກັນໄດ້,” ໄລລາ ກ່າວ. “ແລະມື້ໜຶ່ງ, ພວກເຮົາກໍ່ຈະສາມາດກັບມາຫຼິ້ນນໍາກັນໄດ້ອີກຄັ້ງ ແລະ ໄປໂຮງຮຽນນຳກັນໄດ້ຄືເກົ່າ,” ຊາແລມເວົ້າ. ຮອດເວລາທີ່ຕ້ອງກັບບ້ານແລ້ວ, ແລະ ຮອດເວລາທີ່ ຊາຣາ ຕ້ອງບອກລາໝູ່ໃໝ່ຂອງລາວ. ພວກເຂົາສັນຍາກັນວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ລືມການພະຈົນໄພທີ່ພວກເຂົາເຮັດຮ່ວມກັນ. ຊາຣາ ຮູ້ສຶກເສົ້າໃຈທີ່ຈະບໍ່ໄດ້ພົບກັບໝູ່ຂອງລາວອີກໄລຍະໜຶ່ງ. ແຕ່ ລາວຮູ້ສຶກດີຂຶ້ນ ເວລາລາວຄິດເຖິງສິ່ງທີ່ໝູ່ຂອງຄິມເວົ້າ. ເຖິງວ່າ ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດພົບຜູ້ຄົນໄດ້, ກໍ່ບໍ່ໄດ້ແປວ່າ ເຈົ້າຈະເຊົາຮັກພວກເຂົາ.

ອາຣິໂອ້ ບິນໄປສົ່ງທຸກຄົນຮອດບ້ານ, ແລະ ລໍຖ້າໃຫ້ ຊາຣາ ຫຼັບກ່ອນລາວຈຶ່ງກັບ. “ມື້ອື່ນ ພວກເຮົາອອກໄປເຮັດແບບນີ້ອີກໄດ້ບໍ່?” ຊາຣາ ຖາມ ອາຣິໂອ້. “ບໍ່ໄດ້ດອກ ຊາຣາ, ຕອນນີ້ ມັນແມ່ນເວລາທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງຢູ່ກັບຄອບຄົວແລ້ວ,” ອາຣິໂອ້ ຕອບ ແລະ ເວົ້າຕໍ່, “ຈົ່ງຈື່ຈຳເລື່ອງຂອງພວກເຮົາໄວ້ເດີ້. ເຈົ້າສາມາດປົກປ້ອງຄົນທີ່ເຈົ້າຮັກໄດ້ ດ້ວຍການລ້າງມື ແລະ ຢູ່ເຮືອນ. ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ໄປໃສໄກ, ເຈົ້າສາມາດພົບຂ້ອຍໄດ້ທຸກຄັ້ງທີ່ເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ປອດໄພ.” “ເຈົ້າແມ່ນວິລະບູລຸດຂອງຂ້ອຍ,” ຊາຣາ ເວົ້າຄ່ອຍໆ. “ເຈົ້າກໍ່ແມ່ນວິລະບູລຸດຂອງຂ້ອຍເຊັ່ນກັນ, ຊາຣາ. ແລະ ເຈົ້າແມ່ນວິລະບູລຸດຂອງທຸກໆ ຄົນທີ່ຮັກເຈົ້າ,” ໂອລີໂອ້ ຕອບກັບ.

ຊາຣາ ຫຼັບໄປ ແລະ ເມື່ອລາວຕື່ນຂຶ້ນໃນມື້ຖັດມາ, ອາຣິໂອ້ ກໍ່ໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ, ລາວຈຶ່ງເຂົ້າໄປສະຖານທີ່ປອດໄພຂອງລາວ ເພື່ອລົມກັບ ອາຣິໂອ້, ຫຼັງຈາກນັ້ນ ລາວກໍໄດ້ແຕ້ມຮູບຂອງເຫດການຕ່າງໆ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນ ແລະ ຮຽນຮູ້ ໃນລະຫວ່າງການພະຈົນໄພຂອງພວກເຂົາ. ຊາຣາແລ່ນໄປຫາແມ່ ພ້ອມກັບຮູບທີ່ລາວແຕ້ມ ເພື່ອບອກຂ່າວ. “ພວກເຮົາສາມາດຊ່ວຍທຸກຄົນໃຫ້ປອດໄພໄດ້, ແມ່ເອີ້ຍ,” ລາວກ່າວ. “ລູກໄດ້ພົບກັບວິລະບູລຸດຫຼາຍໆຄົນ ໃນລະຫວ່າງການພະຈົນໄພຂອງລູກ!” “ໂອ້, ຊາຣາ, ແມ່ນແລ້ວລູກ!” ແມ່ລາວຕອບ. “ມີວິລະບູລຸດຫຼາຍໆຄົນ ທີ່ກໍາລັງປົກປ້ອງຜູ້ຄົນຈາກໄວຣັດໂຄໂລນາ, ເຊັ່ນ: ແພດ ແລະ ໜໍ ທີ່ເກັ່ງກ້າ. ແຕ່ ລູກໄດ້ເຕືອນໃຫ້ແມ່ຮູ້ວ່າ ພວກເຮົາທຸກຄົນສາມາດເປັນວິລະບູລຸດໄດ້, ທຸກມື້ນີີ້ ວິລະບູລຸດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງແມ່ ກໍ່ແມ່ນລູກ.”

ການສ້າງປຶ້ມເລື່ອງ "ວິລະບູລຸດຂອງຂ້ອຍແມ່ນເຈົ້າ" ປຶ້ມຫົວນີ້ແມ່ນໂຄງການທີ່ຖືກພັດທະນາໂດຍກຸ່ມເອກະສານອ້າງອີງຂອງຄະນະກໍາມະການຜູ້ຕາງໜ້າອົງການລະຫວ່າງປະເທດ ກ່ຽວກັບສຸຂະພາບຈິດແລະ ການສະໜັບສະໜູນດ້ານຈິດໃຈໃນການສ້າງຕັ້ງ ສູນສຸກເສີນ (IASC MHPSS RG). ໂຄງການດັ່ງກ່າວ ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກຊ່ຽວຊານທົ່ວໂລກ, ພາກພື້ນ ແລະ ປະເທດທີ່ເປັນສະມາຊິກຂອງອົງການ IASC MHPSS RG, ລວມທັງພໍ່ແມ່, ຜູ້ປົກຄອງ, ຄູອາຈານ ແລະ ເດັກນ້ອຍພາຍໃນ 104 ປະເທດ. ການສຳຫຼວດທົ່ວໂລກ ໄດ້ຖືກແປເປັນພາສາອາຣັບ, ອັງກິດ, ອິດຕາລີ, ຝຣັ່ງ ແລະ ແອດສປາຍ ເພື່ອປະເມີນສຸຂະພາບທາງ ຈິດ ແລະຈິດໃຈຂອງເດັກໃນໄລຍະການລະບາດຂອງເຊື້ອພະຍາດໂຄວິດ-19 (COVID-19). ໜ້າວຽກຂອງຫົວຂໍ້ຕ່າໆ ທີ່ຈະຕ້ອງໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ຜ່ານປຶ້ມນິທານ ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍໃຊ້ຜົນຂອງການສຳຫຼວດ. ປຶ້ມຫົວນີ້ ໄດ້ຖືກແບ່ງປັນຜ່ານການເລົ່າເລື່ອງໃຫ້ເດັກນ້ອຍໃນຫລາຍໆປະເທດ ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກໂຄວິດ-19 (COVID-19). ຄຳຕິຊົມຈາກເດັກນ້ອຍ, ພໍ່ແມ່ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງ ໄດ້ຖືກນຳມາທົບທວນ ແລະ ປັບປຸງໃນບົດເລື່ອງ. ເດັກນ້ອຍ, ພໍ່ແມ່, ຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຄູອາຈານຫຼາຍກວ່າ 1,700 ຄົນຈາກທົ່ວໂລກ ໄດ້ໃຊ້ເວລາເພື່ອແບ່ງປັນຄວາມຄິດເຫັນກັບພວກເຮົາ ວ່າພວກເຂົາກຳລັງຮັບມືກັບການລະບາດຂອງໂຄວິດ-19 ແນວໃດ. ຂໍຂອບໃຈຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງມາຍັງເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້, ພໍ່ແມ່, ຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຄູອາຈານທີ່ໄດ້ຮັບຜົນສຳເລັດໃນການສຳຫຼວດ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນອັນດີຕໍ່ປຶ້ມເລື່ອງຫົວນີ້. ນີ້ແມ່ນເລື່ອງທີ່ພັດທະນາຂຶ້ນສຳລັບເດັກນ້ອຍທົ່ວໂລກ ແລະ ສ້າງຂຶ້ນໂດຍເດັກນ້ອຍໃນທົ່ວໂລກ. ອົງການ IASC MHPSS RG ດັ່ງກ່າວ ໄດ້ຍອມຮັບຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດຂອງ Helen Patuck ໃນການຂຽນບົດເລື່ອງ ແລະ ສ້າງປຶ້ມຫົວນີ້ຂຶ້ນມາ. © IASC, ປີ 2020. ການພິມເຜີຍແຜ່ນີ້ ໄດ້ຖືກຈັດພິມຂຶ້ນພາຍໃຕ້ໃບອະນຸຍາດຂອງ Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 IGO (CC BY-NC-SA 3.0 IGO; https://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/3.0/igo). ພາຍໃຕ້ຂໍ້ກຳນົດຂອງໃບອະນຸຍາດນີ້, ທ່ານອາດຈະຜະລິດຄືນໃໝ່, ແປ ແລະ ດັດແປງຜົນງານນີ້ ໄດ້ ໃນຈຸດປະສົງທີ່ບໍ່ແມ່ນການຄ້າ, ເພື່ອສະໜອງໃຫ້ ຜົນງານດັ່ງກ່າວ ຖືກຕ້ອງຕາມເໝາະສົມ. ໝາຍເຫດສຳລັບການແປ: ການແປ/ການດັບແປງນີ້ ບໍ່ໄດ້ຖືກສ້າງຂື້ນໂດຍຄະນະກຳມະການປະຈຳອົງການລະຫວ່າງປະເທດ (IASC). ອົງການ IASC ບໍ່ໄດ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ເນື້ອຫາ ຫລື ຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງການແປນີ້. ສະບັບພາສາອັງກິດຕົ້ນສະບັບ“ຄະນະກຳມະການປະຈຳອົງການລະຫວ່າງປະເທດ. ວິລະບູລຸດຂອງຂ້ອຍແມ່ນເຈົ້າ: ວິທີທີ່ເດັກນ້ອຍຈະຕໍ່ສູ້ກັບ ໂຄວິດ-19 (How Kids can Fight COVID-19!) ໃບອະນຸຍາດແມ່ນ: CC BY-NC-SA 3.0 IGO ຈະເປັນໜັງສືຜູກມັດ ແລະ ສະບັບແທ້ຈິງ.

ຜົນງານນີ້ແມ່ນຖືກສ້າງຂື້ນໂດຍຜ່ານການສະໜັບສະໜູນຈາກ All Children Reading: A Grand Challenge for Development (ACR GCD) Founding Partners (United States Agency for International Development [USAID], World Vision, ແລະ Australian Government) ໂດຍການຮ່ວມມືກັບ Global Book Alliance. ເຊິ່ງໄດ້ກະກຽມຈັດທຳໂດຍ The Asia Foundation ແລະ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສະທ້ອນເຖິງມູມມອງຂອງ ACR GCD Founding Partners ຫຼື Global Book Alliance. ການດັດແປງ ຫຼື ການແປຜົນງານດັ່ງກ່າວນີ້ ບໍ່ຄວນຖືເປັນການແປ ACR GCD ຢ່າງເປັນທາງການ, ແລະ ACR GCD ຈະບໍ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ກັບເນື້ອໃນ ຫຼື ຂໍ້ຜິດພາດໃດໆໃນການແປນີ້.

Brought to you by

Let's Read is an initiative of The Asia Foundation's Books for Asia program that fosters young readers in Asia. booksforasia.org To read more books like this and get further information, visit letsreadasia.org .

Original Story My Hero Is You: How Kids Can Fight COVID-19!, Author/Illustrator: Helen Patuck. Published by Inter-Agency Standing Committee https://interagencystandingcommittee.org/iasc-reference-group-mental-health-and-psychosocial-support-emergency-settings/my-hero-you © Inter-Agency Standing Committee. Released under CC BY-NC-SA 4.0.

This work is a modified version of the original story. © The Asia Foundation, 2020. Some rights reserved. Released under CC BY-NC-SA 4.0.

For full terms of use and attribution, http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0/

Contributing translators: Viphaphone, Nyphaphone Chareunphonh, and Vinitsa Chanthavong