ចំណាន ជាក្មេងចូលចិត្តស្ដាប់រឿងនិទាន។ រាល់យប់ប៉ារបស់គេតែងនិទានរឿងឲ្យគេស្ដាប់។ - ប៉ាៗ កូនចង់ស្តាប់រឿងនិទាន! - កាលពីព្រេងនាយ មានអ្នកកាប់អុសពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធមានកូនប្រុស៧នាក់ កូនប្រុសពៅមានមាឌប៉ុនមេដៃ…

ចំណាន សួរកាត់ - ប៉ាហេតុអ្វីបានជាកូននោះមានមាឌប៉ុនមេដៃ? - មកពីកូននោះញ៉ាំតិច ទើបមិនធំ។ - ហេតុអ្វីបានជាគេញ៉ាំតិច? - មកពីគ្រួសារគេក្រីក្រ។

គេសួរបន្ត - ចុះហេតុអ្វីបានជាបងៗរបស់គេធម្មតា? - ឥឡូវកូនចង់ស្តាប់រឿងនិទានឬអត់? - កូនចង់ស្តាប់ ! តែកូនសុំរឿងផ្សេង រឿងនេះកូនស្គាល់ហើយ។

លោកប៉ាក៏និទានរឿងថ្មីទៀត។ - កាលពីព្រេងនាយ ត្រពាំងបឹងបួខះទឹកអស់។ មានក្អែកមួយក្បាលហើររកទឹកផឹក។ ក្អែកឃើញក្អមមួយមានទឹកកន្លះ។ ក្អែករកវិធីដើម្បីផឹកទឹកក្នុងក្អម…

ចំណាន សួរបន្តទៀត - បន្ទាប់មកក្អែកពាំគ្រាប់គ្រួសម្តងមួយៗទម្លាក់ក្នុងក្អម ។ ក្អែកហត់ឬអត់ប៉ា? - ឥឡូវកូនចង់ស្តាប់រឿងនិទានឬអត់ ? - កូនចង់ស្តាប់ ! តែកូនសុំរឿងផ្សេង រឿងនេះកូនស្គាល់ហើយ។

- តើកូននឹងសួរកាត់ប៉ាទៀតឬអត់? - កូនសន្យា!

លោកប៉ាបើកសៀវភៅចុះឡើងរួចចាប់ផ្តើមនិទាន៖ - មានពេលមួយព្រះអាទិត្យ និងខ្យល់ភ្នាល់គ្នា… - ប៉ា ហេតុអ្វីបានជាព្រះអាទិត្យក្តៅម៉្លេះ ?

- ក្រែងកូនសន្យាថាឈប់សួរកាត់ហើយ! - អូកូនច្រឡំ! - បានហើយកូន ប៉ាគិតថាកូនស្គាល់រឿងក្នុងសៀវភៅនេះអស់ហើយ! រាត្រីសួស្តីកូន! - បាទប៉ា! ចំណាន តបទាំងមុខស្រពោន។

គេឱបសៀវភៅរហូតលង់លក់។ គេងកំពុងលក់ ស្រាប់តែចំណានឮសម្រិបបើកសៀវភៅ។ គេក៏ដើរសំដៅទៅទីនោះ។ ចំណាន លាន់មាត់ម្នាក់ឯង មិនមែនប៉ាទេ ។ គឺជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលគេពុំដែលស្គាល់។

ចំណាន ក៏សួរ៖ - សួស្តី ! តើឯងជាអ្នកណា? ក្មេងស្រីនោះក៏ឆ្លើយ៖ - សួស្តី! កូនដៃ។

ចំណាន ឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង គេសួរបន្តទៀត៖ ចម្លែកណាស់! ឯងឈ្មោះកូនដៃឬ? ក្មេងស្រីតប៖ ឯងក៏ចម្លែកដែរ។ នាងដៃ។ ចំណាន ជ្រួញចិញ្ចើម ខ្ញុំមិនមែនជានាងដៃទេ! ឯងមកពីណា? ក្មេងស្រីនៅតែបន្តឆ្លើយខុស សំណួរដដែល៖ - ដៃកណ្តាល។

ចំណាន ក៏សួរបញ្ជាក់៖ - ហេតុអ្វីឯងមិនឆ្លើយសំណួរខ្ញុំ? - ចង្អុលដៃ។ - អត់មានអ្វីទាក់ទងនឹងម្រាមដៃទេ! តើឯងមកពីណា? - មេដៃ។

ចំណាន ទើសចិត្តយ៉ាងខ្លាំង - ទៀតហើយ ហេតុអ្វីឯងមិនឆ្លើយសំណួរខ្ញុំអ៊ីចឹង ? ឯងមិនចូលចិត្តសំណួរទេមែនទេ? ខ្ញុំមិនរំខានឯងទេ តែខ្ញុំយកសៀវភៅខ្ញុំវិញ។ ចំណាន ឈោងដៃយកសៀវភៅទាំងមិនសប្បាយចិត្ត។

ក្មេងស្រីប្រែទឹកមុខទៅជាញញឹមហើយនិយាយ៖ - អរគុណឯងហើយ ដែលព្យាយាមសួរសំណួរបើទោះជាគ្មានចម្លើយ។ ខ្ញុំជាតួអង្គក្នុងសៀវភៅរឿង។ - ហេតុអ្វីបានជាមុននេះឯងមិនឆ្លើយសំណួរខ្ញុំ? - ខ្ញុំជាព្រះនាងតមសំណួរ តួអង្គយាយធ្មប់បានហាមពួកយើងមិនឱ្យឆ្លើយ។

ចំណាន រឹតតែចង់ដឹង - ចុះហេតុអ្វីបានជាឯងឆ្លើយបានពេលនេះ? ក្មេងស្រីនោះក៏តបដោយញញឹម - ពីព្រោះឯងសួរលើសពីប្រាំសំណួរហើយ។ វាលើសម្រាមដៃម្ខាងរបស់យាយធ្មប់ហើយ។

ចំណាន ត្រេកអរណាស់ក៏សួរទៀត៖ - ហេតុអ្វីឯងមកទីនេះ? - ខ្ញុំអផ្សុក។ ខ្ញុំចង់ស្តាប់រឿងនិទានរបស់ប៉ាឯង។ តែឯងសួរកាត់រហូត។ ចំណាន សើច ព្រោះគេសួរកាត់រហូតមែន។

ចំណាន ក៏ទាញសៀវភៅមកកាន់។ - បើឯងចង់ស្តាប់ខ្ញុំនឹងនិទានឱ្យឯងស្តាប់។ - ពិតមែនឬ? ខ្ញុំចង់ស្តាប់។ ក្មេងស្រីតបទាំងត្រេកអរ។

ចំណាន ក៏ចាប់ផ្តើមនិទានរឿងចៅប៉ុនមេដៃ។ គេនិទានរឿងផង ធ្វើកាយវិការផង។ ព្រះនាងតមសំណួរខំប្រឹងស្ដាប់យ៉ាងជក់ចិត្ត។ ពួកគេសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់។

ស្ដាប់យូរទៅព្រះនាងតមសំណួរក៏ងងុយគេង។ - អរគុណសម្រាប់ការនិទានរឿង! តែខ្ញុំងងុយគេងហើយ! - រាត្រីសួស្តីព្រះនាងតមសំណួរ! ខ្ញុំក៏ងងុយគេងដែរ។ ទីបំផុត ចំណាន និងព្រះនាងតមសំណួរក៏គេងលក់ទៅ។

ពេលភ្ញាក់ឡើង ចំណាន រកមើលព្រះនាងតមសំណួរមិនឃើញ។ លោកប៉ាក៏ចូលមកដល់។ - កូនរកអីហ្នឹង? - អត់រកអីទេប៉ា! - ឆាប់ឡើង ស្លៀកពាក់ទៅសាលាកូន!

ចំណាន ងាកមកញញឹមដាក់សៀវភៅរឿងនិទាន។ ក្រោយមក ចំណានក៏ស្រស់ស្រូបអាហារពេលព្រឹក។ បន្ទាប់ពីរួចមក លោកប៉ាក៏នាំ ចំណាន ទៅសាលា។

យប់បន្ទាប់ ចំណាន ក៏និយាយទៅកាន់លោកប៉ាថា - ប៉ាយប់នេះកូននឹងនិទានរឿងឱ្យប៉ាស្តាប់វិញ។ - រឿងអ្វី? - រឿងព្រះនាងតមសំណួរ។ យប់នោះលោកប៉ា និងចំណាន រីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ចប់

Brought to you by

Let's Read! is an initiative of The Asia Foundation's Books for Asia program that fosters young readers in Asia. booksforasia.org To read more books like this and get further information, visit letsreadasia.org .

Original Story The Storybook Princess, author: Prum Kunthearo . illustrator: Seng Visoth. Published by The Asia Foundation, https://www.letsreadasia.org © The Asia Foundation. Released under CC BY 4.0.

This work is a modified version of the original story. © The Asia Foundation, 2018. Some rights reserved. Released under CC BY 4.0.

For full terms of use and attribution, http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

ព្រះនាងតមសំណួរ

Prum Kunthearo