កាកកាក ក្អែកចិត្តល្អ

Venkatramana Gowda

ពេលព្រលឹមស្រាងៗ។ នៅក្នុងសំបុក មានក្អែកញីមួយឈ្មោះ កាកកាក។ វាទើបក្រោកពីគេង។ វាមើលជុំវិញខ្លួនដោយអារម្មណ៍ធុញថប់។ បន្ទាប់មកវាក៏ គ្រហែមរួចស្រែកពីរបីដង។ ធុញណាស់លោកអើយ! ភ្លាមនោះ វាស្រាប់តែឮសំឡេងមួយ។ សារិកាកំពុងច្រៀងយ៉ាងពីរោះនៅជិតនោះ។

រំពេចនោះដែរ កាកកាក ក៏លង់នឹងចម្រៀងដ៏ពីរោះនោះ។ ប៉ុន្តែវាក៏ចាប់ផ្ដើមខឹង។ វាដូចមិនស្មើភាពសោះ។ វាទេតើជាអ្នកក្រាបពងឲ្យកូនសារិកានេះញាស់។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីកូនបក្សីតូចនេះបែរជាច្រៀងពីរោះជាងវាទៅវិញ។ វាប្រាប់ក៏ខ្លួនឯងថា មិនគួរច្រណែននឹងគេទេ។ វាត្រូវតែរៀនច្រៀងពីសារិកាកែវនេះវិញទើបត្រូវ។

ទីបំផុត កាកកាក ក៏ទៅរកសារិកាកែវនោះឃើញ។ សារិកាកើតសង្ស័យ ដោយសារឃើញ កាកកាក ចេះគួរសម។ កាកកាក ឱនសួរថា “តើឯងអាចបង្រៀនខ្ញុំឲ្យចេះច្រៀងផងបានទេ?” សារិកាកែវ និយាយថា “បាន! ប៉ុន្តែខ្ញុំមានលក្ខខណ្ឌមួយ គឺឯងត្រូវតែមកទីនេះឲ្យបានរាល់ព្រឹកព្រលឹមមុនថ្ងៃរះ។” កាកកាក ក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ សារិកាកែវនិយាយថា “ល្អណាស់! ថ្ងៃស្អែកយើងនឹងចាប់ផ្ដើមរៀន។” ថាហើយសារិកាក៏ហើរចេញទៅ។

កាកកាក ល្មោភគេងណាស់។ វាមិនដែលក្រោកពីដំណេកមុនថ្ងៃរះឡើយ។ ប៉ុន្តែស្អែកព្រឹកនេះ វាត្រូវចាប់ផ្ដើមរៀនច្រៀងដំបូងផង។ វាក៏ដាក់នាឡិការោទិ៍មុនចូលគេង។ នៅពេលនាឡិកាបន្លឺឡើង កាកកាក ក្រោកពីលើគ្រែ ញីភ្នែកទាំងនៅងងុយ។ វាក៏រូតរះហើរទៅកាន់កន្លែងរៀន។

សារិកាកែវកំពុងរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសា។ កាកកាក ក៏ហើរមកដល់ល្មម។ ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមរៀនច្រៀង។ សារិកាកែវនិយាយថា៖ “ឥឡូវ សូមឯងសាកច្រៀងឲ្យខ្ញុំស្ដាប់ទៅមើល! គូហ៊ូៗ...!” កំពុងតែចង់ច្រៀងស្រាប់ផង កាកកាក ក៏សាកច្រៀង។ ប៉ុន្តែវាច្រៀងឮតែ “កាកា” ប៉ុណ្ណោះ។ ក្រោយពីបានស្ដាប់រួច សារិកាកែវក៏និយាយថា “ឯងច្រៀងទៅមិនរួចទេ។ ចូរឯងទៅរកគ្រូផ្សេងទៀតដោយខ្លួនឯងចុះ។” ថារួច វាក៏ហើរចេញទៅ។

កាកកាក តូចចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ វាក៏ហើរទៅសំបុកវិញទាំងយំបណ្ដើរ។

ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក កាកកាក ឃើញមេឃខ្មៅដាសជុំវិញខ្លួន។ ខ្យល់ត្រជាក់ផ្ដើមបក់មកត្រសៀកៗ។ ភ្លៀងក៏ចាប់រលឹមស្រិចៗ។ មើលពីសំបុកទៅ កាកកាក ឃើញក្ងោកមួយកំពុងលាកន្ទុយរាំយ៉ាងស្អាត។ ឃើញដូច្នោះ វាក៏រំភើបចង់ចេះរំាដែរ។ វាគិតថា៖ “ក្ងោកប្រហែលជាអាចជួយបង្រៀនខ្ញុំបាន។” គិតរួច វាក៏ហើរទៅរកក្ងោកនោះ។

ពេលជួបក្ងោក កាកកាក ក៏សួរថា៖ “បងក្ងោក! តើបងអាចបង្រៀនខ្ញុំឲ្យចះរាំផងបានទេ?” ក្ងោកឆ្លើយថា៖ “បាន! ឯងគ្រាន់តែធ្វើតាមខ្ញុំទៅបានហើយ។” កាកកាក ឮដូច្នោះក៏ ខំលាកន្ទុយរបស់ខ្លួនភ្លាម។

ក្ងោកនិយាយថា៖ “ធ្វើបែបនេះមិនត្រូវទេ។ ឥឡូវសូមមើលខ្ញុំធ្វើដោយយកចិត្តទុកដាក់ណា។” កាកកាក ក៏ព្យាយាមម្ដងហើយម្ដងទៀត។ ប៉ុន្តែវានៅតែធ្វើមិនត្រូវ។ ក្ងោកខឹងណាស់ក៏ស្រែកថា៖ “ឯងរាំមិនកើតទេ។” វាបន្ទោស កាកកាក ហើយក៏ហើរចេញទៅ។

កាកកាក សោកសៅយ៉ាងខ្លាំង។ វាគិតថា ខ្លួនវាច្រៀងក៏មិនចេះ រាំក៏មិនចេះទៀត។ កាកកាក គិតថា បើរៀនធ្វើសំបុកប្រហែលជាវាអាចចេះធ្វើបានអស្ចារ្យដូចគេដែរ។ បន្ទាប់មក វាក៏ទៅជួបសុំរៀនធ្វើសំបុកពីចាប។ ប៉ុន្តែចាបមិនដែលឮថាក្អែកចេះធ្វើសំបុកឡើយ។ ចាបក៏និយាយដោយងាកមុខចេញថា៖ “ឯងហ្នឹងចេះធ្វើសំបុកដូចខ្ញុំដែរ? ទៅមិនរួចទេ។” ថារួច ចាបក៏ប្រាប់ឲ្យ កាកកាក ចេញទៅ។

កាកកាក អន់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ តើពេលណាទើបវាអាចធ្វើអ្វីមួយពូកែដូចគេទៅ? រំពេចនោះវាបានមើលពីសំបុកទៅក្រោម ឃើញគំនរអង្ករនៅខាងក្រោយផ្ទះមួយ។ វាក៏ចាប់ផ្ដើមប្រកូកប្រកាសហៅសាច់ញាតិ និងមិត្តភក្ដិមកស៊ីអង្ករនោះ។ ពួកគេស៊ីទាល់តែឆ្អែត។

ពេលនោះ កាកកាក ក៏នឹកឃើញគំនិតមួយ។ វានិយាយម្នាក់ឯងថា៖ “មិនចេះរាំច្រៀង មិនចេះធ្វើសំបុកក៏មិនអីដែរ។ ប៉ុន្តែតើមានបក្សីណាដែលហៅគ្នីគ្នាមកស៊ីចំណីជាមួយគ្នានៅពេលដែលខ្លួនរកឃើញ នោះ។ សារិកាកែវធ្វើមិនបានទេ។ ក្ងោកក៏ធ្វើមិនបានដែរ។ ចាបវិញរឹតតែធ្វើមិនបានទៅទៀត។ អស្ចារ្យណាស់! មានតែក្អែកដូចខ្ញុំទេ ទើបអាចធ្វើបាន។” កាកកាក រំភើបចិត្តណាស់។

វាពេញចិត្តនឹងខ្លួនឯងដោយខ្លួនវាសមាជិកគ្រួសារចិត្តល្អបែបនេះ។ ក្អែកផ្សេងទៀតឃើញ កាកកាក មានទឹកមុខរីករាយប្លែក។ ពួកគេក៏ចំអកថា៖ “ហេតុអ្វីសប្បាយចិត្តខ្លាំងម្ល៉េះ កាកកាក? តើឯងជិតរៀបការមែនទេ?” កាកកាក អៀនឡើងមុខក្រហម។

Brought to you by

Let's Read! is an initiative of The Asia Foundation's Books for Asia program that fosters young readers in Asia. booksforasia.org To read more books like this and get further information, visit letsreadasia.org .

Original Story The Generous Crow, author: Venkatramana Gowda . illustrator: Padmanabh. Published by Pratham Books, https://storyweaver.org.in/ © Pratham Books. Released under CC BY 4.0.

This work is a modified version of the original story. © The Asia Foundation, 2018. Some rights reserved. Released under CC BY 4.0.

For full terms of use and attribution, http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/