Yay aylarının birində, Şərqi Keypdə yerləşən Matatiele adlı bir şəhərdə anadan oldum. Matatiele, dağların çox olduğu Lesoto yaxınlığındadır. Qışda onlar qarla örtülür.

Atam inşaatçı idi deyə iş tapmaq üçün bir yerdən başqa yerə gedirdi. Beləcə, biz Lesotoya köçdük və mən orada məktəbə başladım. Çox xoşbəxt idim. Ancaq on bir yaşımda yorulmağa və zəif böyüməyə başladım. Sonra isə gəzə bilmədim. Valideynlərim məni xəstəxanaya apardılar.

Üç il xəstəxanada qalmalı oldum. Çox yorğun idim və hər gün saatlarla yatırdım. Üç ildən sonra həkimlər mənə bir daha gəzə bilməyəcəyimi dedilər. Çox üzgün idim, çünki idmanı sevirdim.

Mən Umtatada xüsusi tipli məktəbə getdim və müəllimlərim məni çox həvəsləndirdilər. Məktəb, idman və tikiş kimi çox fəaliyyətləri olan izdihamlı bir yer idi. Hər həftə sonu görüləcək işlərimiz vardı. Ayaqqabılarımızı cilalamalı, otaqlarımızı və təkərli əlil arabalarımızı təmizləməliydik.

Dayanmadan çalışmağa və təslim olmamağa qərar verdim. Əlilliyiniz olsa belə, yenə də sevdiyiniz bir işi edə bilərsiniz. Nə qədər bacarıqlı olduğumu bilmək istəyirdim, ona görə də yarışa qatıldım. Nüvə itələmə yarışında bürünc, Disk atma yarışında gümüş və Nizə atmada isə qızıl medal qazandım.

İdmanda daha yaxşı nəticələr əldə etmək istəyirdim, buna görə daha çox məşq edirdim.

İstirahət edərkən, tikiş tikməyi və dini musiqi dinləməyi sevirdim.

Mən daha çox yarışlara qatıldım və bir çox medal və mükafatlar qazandım. Bir gün Paralimpiya yarışına qatılmaq haqqında xəyallar qurmağa başladım.

Digər olimpiya yarışlarında olduğu kimi Paralimpiyada da dünyanın ən yaxşı idmançıları qızıl, gümüş və bürünc medallar uğrunda yarışır.

Ancaq Paralimpiyaya müxtəlif əlilliyi olan idmançılar qatıldığı üçün onlar məşq etmək və qalib gəlmək üçün daha çox səy göstərməli olurlar!

Bir gün eşitdim ki, 2000-ci il Paralimpiya oyunlarında iştirak etmək üçün Avstraliyadakı Sidney şəhərinə gedirəm. Nəhayət, biz Hind okeanı üzərindən uçan təyyarədə idik!

Ancaq ora çatanda, bütün insanların məni izləməsindən birdən çox qorxdum. Eləcə evə getmək istəyirdim.

Nizəmi atanda, o, hər kəsin gözü qarşısında ən uzaq yerə düşdü. Dünya rekordunu qırdım və qızıl medal qazandım! Paralimpiya oyunlarında qızıl medal qazanan ilk Afrikalı qadın idim. Mən çox xoşbəxt və qürurlu idim.

Şüarım budur: Davam et, xəyallarını izlə və heç vaxt təslim olma. Hətta sizi kədərləndirən və ya qorxudan bir şey baş versə belə.

Azamazi adlı kiçik qızıma öyrətdiyim də məhz budur. Səkkiz yaşı var. O da atletika və gimnastikanı sevir.

Hələ də məşq edir və yarışlara gedirəm. Ümid edirəm ki, 2016-cı ildə Rio-de-Janeyroda keçiriləcək Paralimpiya oyunlarına da qatılacam.

Zanele Situ: Mənim Hekayəm

Müəlliflər: Liz Sparq (Liz Sparg), Jesse Breytenbax (Jesse Breytenbach), Andi Tesen (Andy Thesen)

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License . This means you are free to share (copy and redistribute the material in any medium or format) and adapt it (remix, transform, and build upon the material) for any purpose, even commercially, as long as you give appropriate credit, with a link to your source, and indicate if changes were made. You may do so in any reasonable manner, but not in any way that suggests the licensor endorses you or your use.